ALLEEN HIJ, DIE DE JEUGD HEEFT, HEEFT DE TOEKOMST.
Stop.
Wat sta je daar nou te staan?
HET GROOTSTE VERNIETIGINGSKAMP VAN DE NAZI'S
MEER DAN 1 MILJOEN MENSEN KWAMEN IN AUSCHWITZ TERECHT.
DE SS DOODDE DE MEESTE VAN HEN IN DE GASKAMERS.
ACHT MAANDEN VOOR DE BEVRIJDING
Wil je met ons meedoen?
Van de Führer moelen we zo snel zijn als hazewindhonden...
zo sterk als leer en zo hard als Kruppstaal.
Jullie zijn de toekomst van Duitsland.
Het duizendjarige Reich is afhankelijk van jullie.
Ik beloof...
dat ik m'n plicht in de Hitlerjugend altijd zal vervullen...
uit liefde en trouw...
jegens de Führer, de vlag en het vaderland.
Heil Hitler.
Wees maar niet bang. Hitler is onze vriend.
Elke week zie ik je hier zitten.
Nu heb je de kans om iemand te zijn.
Je kans om deel uit te maken van iets geweldigs.
De Führer geeft om ons.
Kom eens naar een bijeenkomst.
Je hebt gezien dat er elke week nieuwe jongens meedoen.
Alsjeblieft. Volgende week.
Als je niet wil, geef je het uniform gewoon terug.
Je zult er vast prachtig uitzien.
Het spijt me dat ik vandaag niet bij je kon zijn, Hans.
Dat is niet nodig, vader. Het werk van de Führer is belangrijk.
U moet uw oorlogsinspanning niet onderbreken voor m'n tekeningen.
Architectuur is een grote prestatie. Ik ben heel trots.
En ik ben trots op u. U bent een inspiratiebron.
Iedereen houdt van de Führer, al ben ik het niet altijd met hem eens.
Je moeder vertelde me over het mooie banenaanbod.
Het is een prachtige kans. Benut die kans ten volle.
Je bent een zeer getalenteerde jongeman, Hans.
De keuze is niet moeilijk.
Er is niets typischer dan een ouder met zo'n standpunt.
Meer dan 900.000 Hitlerjugendkinderen waren er op de bijeenkomst.
Hitlerjugendkinderen mogen niet huilen, maar de emotie...
en de toewijding voor onze leider. Sommige lieten zich gaan.
We mogen blij zijn met zo'n leider...
en we moeten ons best doen voor ons duizendjarige Reich.
Ik geef m'n leven voor de Führer.
Ik begrijp hoe belangrijk dit is.
Maar hier en nu is niet het juiste ogenblik.
We zijn hier om je succes te vieren, Hans.
We bedanken de Führer voor al z'n goedheid...
maar we mogen niet vergeten dat we als gezin ook iets te vieren hebben.
Ik ben heel trots op je, Hans.
Goed gedaan.
En ik moet eerlijk zeggen, als de Führer ons niet geholpen had...
hadden we ons zo'n goede opleiding niet kunnen veroorloven.
Daarom wensen we je alle geluk toe in de toekomst, Hans.
Op Hans, de architect. - De architect.
Herinner je je de kippensoep van je moeder nog?
Die probeer ik me nu te herinneren.
Ooit worden we hiervandaan geëvacueerd naar een betere plek...
met veel voedsel en een warm vuur. - Dat hoop ik.
Vertrouw je ze?
We kunnen een nieuw leven beginnen. Een gezin stichten.
Maar vertrouwen?
Ik weet niet of ik de nazi's nog vertrouw, gelet op hoe ze ons behandeld hebben.
Laten we het maar hopen.
Misschien zitten we hier wel voor altijd. Waarom zouden we ermee wachten?
Alles op z'n tijd, liefje.
Nu een gezin stichten, is wellicht niet zo'n goed idee.
Had jij hier willen opgroeien?
Ik niet in elk geval.
We zijn geen slachtoffers, Helena.
Ze hebben ons alles afgenomen, maar onze ziel kunnen ze ons niet afnemen.
Het recht om naar Verdi te luisteren, kunnen ze me niet afpakken...
of om de zomerzon op m'n gezicht te voelen.
Als we wakker worden in het donker en we horen de bewakers lachen...
en de honden blaffen, weet ik dat je bang bent.
Dan voel ik je hart kloppen en zie ik je tranen.
Helena, op een ochtend komen ze ons halen.
Dan verzamelen we op het kerkhof...
en brengen ze ons naar die plek achter deze muren.
Maar ik zal je vasthouden, Helena...
en ik zal je beschermen.
En met m'n laatste ademtocht zal ik van je houden.
Eet nu maar.
Nu kun je een nieuw huis voor ons bouwen.
Met een grotere tuin...
en een speelhuisje voor Greta.
Ik ga meteen aan de slag.
Jullie worden binnenkort herenigd met jullie bezittingen.
Nu brengen we jullie naar jullie onderkomens.
Daar gaan jullie uitrusten en eten.
Mannen en vrouwen gaan elk naar een eigen onderkomen.
Lopen.
Luister naar onze bevelen en jullie worden goed behandeld.
Volg de piccolo.
Hij zal je op je gemak stellen.
Lopen.
Tempo, vooruit.
Vooruit nu.
Lopen.
Dit is dus de architect over wie je me zo veel verteld hebt.
Hij ziet eruit als een sukkel. Weet je zeker dat hij ons kan helpen?
Het is zonde hem in de wachttoren te zetten.
Hans heeft heel veel talent. Laat hem je tekening eens zien.
Prachtig. Erg indrukwekkend.
Je hebt gelijk, Franz. Zonde dat hij op de uitkijk staat.
Hoewel dit misschien iets te uitvoerig is voor die bloedzuigers.
Maar liever te veel dan te weinig, niet?
Sla je een drankje van me af?
Nee, commandant. Ik...
Rustig maar. Ik doe je niks.
Tenzij je een Jood bent.
Je bent toch geen Jood?
Nee, commandant.
Vind je het fijn in de wachttoren?
Fijn?
De toekomst van het vaderland en de visie van de Führer vind ik fijn, maar...
misschien kan ik wel meer.
Ik heb gedacht aan een verzoek tot overplaatsing naar het front.
Nee. Ik heb een klus voor je. Een heel belangrijke klus.
Direct van hogerhand.
Om de hygiëne te verbeteren.
Kijk toch eens.
Allemaal hetzelfde.
Dezelfde ogen, dezelfde neuzen, hun hoofden hebben dezelfde vorm.
Ze parasiteren op het vaderland.
Daarom zijn wij anders.
Ik zal nooit wennen aan die lucht.
Wat moet ik ontwerpen?
Zoals je kunt horen, komen er dag en nacht nieuwe mensen aan.
We hebben iets nodig waar we ze doelmatig en op grotere schaal kunnen verwerken.
Maar je hoeft geen kathedraal te ontwerpen.
Gewoon...
een doodsfabriek.
Denk je dat je dat kunt?
Ja, commandant.
Je kunt alles krijgen wat je nodig hebt.
Als ik je één advies mag geven: selecteer de dikste arbeiders.
De dunne...
zijn alleen nuttig om thee te zetten en als oefendoelwit.
Je hebt een vertrouwenspositie gekregen.
Je superieur geeft hoog op van je capaciteiten.
Stel me niet teleur.
Ik heb een lijst met vaklui die je kunnen helpen.
Kom.
Welke parasiet heeft dit gestolen?
Jij ziet er schuldig uit. - Commandant.
Wat flik jij nou? - Die zakdoek is van mij.
Die ben ik vast verloren.
Die heeft m'n moeder voor me gemaakt.
Wat doe je hier eigenlijk?
Er worden nu eenmaal fouten gemaakt.
Zo'n selectie is erg lastig. Er zijn er ook zo veel van jullie.
Namens m'n collega's bied ik m'n verontschuldiging aan.
Als jullie honger hebben...
eet dan.
Als ze hier 's ochtends zijn...
stinkt deze zwijnenstal erger dan het al doet.
Maak schoon.
Dank u, heren.
Hier verliest niemand. - O, echt?
Ik heb gisteren gewonnen en Hans eergisteren.
De verliezers zijn die smerige Joden.
Morgen spelen we met hun diamanten.
Hij heeft ze uitgepoept.
Hij heeft ze uit z'n eigen poep geplukt.
Ik heb ze gepakt voordat hij ze weer kon inslikken.
Hoe kun je nou je eigen poep eten? - Hopelijk heb je je handen gewassen.
Ik zie dat je een nieuwe vriend hebt.
Klaus?
Klaus kan heel kwaad worden.
Maar je zult je vermaken met hem.
Hij staat op dieet tegenwoordig. Hij doet er maar 20 per dag.
Twintig?
Twintig wat? - Joden.
Toen hij hier pas was, doodde hij er veel meer.
Hij moet zich wel vervelen.
Maar jij mag nu z'n nieuwe gaskamer bouwen.
Dan is het gedaan met z'n dieet.
Honderden per dag, hoor ik.
Indrukwekkend.
Maar als je ziet hoeveel er aankomen...
geloof ik niet dat die groot genoeg zal zijn.
Het licht?
Heel goed. Ik ben onder de indruk.
Dank u. commandant.
Hebt u me verder nog nodig?
Natuurlijk.
Ik wil dat je toezicht houdt op de bouw, zodat alles goed uitgevoerd wordt.
Je hebt arbeidskrachten nodig. - Juist.
Je kunt zelf kiezen: er zijn veel mensen beschikbaar.
Je moet hun nummers en hun beroep hebben. Maar ze zijn onbetrouwbaar.
Als de boer zegt dat hij elektricien is...
kan hij die klus niet doen en schiet je hem dood.
Ik zal zorgvuldig kiezen.
Neem gerust de tijd.
Wie je ook kiest, ze worden geïsoleerd en na voltooiing gedood.
Mannen en vrouwen?
Waarom heb je een vrouw nodig?
Puur beroepsmatig.
Mocht je een vrouw nodig hebben...
mag ze niet alleen zijn bij de mannen. Ze planten zich voort als konijnen.
En daarom zal ik jullie, hoewel ik SS'er ben...
met het grootst mogelijke respect behandelen.
Uiteraard sta ik onder bevel van m'n superieuren...
en ik moet hen iets leveren, ongeacht wat jullie of ik daarvan vinden.
Een ontsmettingsruimte...
om de gedetineerden te ontdoen van luizen en ziektes.
Ja, Helena.
Ik ben naaister. Wat hebt u aan een naaister?
Ik begrijp niet goed, waarom u mij hebt uitgekozen.
Moet ik iets naaien?
Iedereen is hiervan nut.
Sommigen zijn geschoolde loodgieters, bouwvakkers, elektriciens...
en anderen zijn er om te assisteren.
Jij bent er om te assisteren. Je helpt het nodige materiaal hier te komen.
Dat is papierwerk, terwijl ik me richt op de bouw, samen met Rüben...
een ingenieur.
Dat was ik.
Het is lastig werken als je zo gekweld wordt.
Het grootst mogelijke respect? - Wat is er aan de hand?
Beesten. Haal water.
Wat gebeurt hier?
Ik tolereer geen luiheid. - Hij is gewond.
Ik begrijp het al.
Was hij belangrijk voor je?
Hij is ingenieur. Van grote waarde dus.
Nu is hij niet meer van waarde.
Jij.
Naar buiten.
Hopelijk krijg je geen hechte band met je arbeiders.
Ben je soms vergeten wat we hier doen?
We proberen de wereld te verlossen van de slechteriken...
de zwakken en de kreupelen.
Als je verraad pleegt...
zal ik persoonlijk het krukje onder je vandaan trappen.
Begrepen?
Commandant.
De keuze van je arbeiders baart me zorgen.
Jij daar, kom hier.
Schiet haar dood.
Schiet haar dood of ik hang je op.
Schiet haar dood.
Goed zo.
Zie je wel?
Zoek maar een sterke uit.
Een nieuwe.
Volgens mij breekt het zonnetje door.
Hans, wat doe je hier?
We moeten diamanten winnen.
Vanavond geen tanden.
Ik kom er zo aan. Ik haal even een frisse neus.
Een frisse neus?
Ik ruik alleen maar Joden, vriend.
Kom toch naar binnen.
Waar kijk je naar?
Naar niets.
Ben je wel eens bang? - Bang?
Ik weet niet of het angst is...
maar misschien maak ik me zorgen om hoe ik me nu voel.
Ik ben gelukkig met m'n leven.
Ik ben bang dat dat anders wordt.
Dat er een einde aan komt.
Lieve jongen toch.
Als kind al...
zocht je altijd het licht in de duisternis.
Je kwam altijd thuis met zwerfhonden...
of met vogeltjes die uit het nest gevallen waren.
Sommige mensen zullen hun leven lang gelukkig zijn.
Maar sommige mensen gaan altijd op zoek naar meer.
Natuurlijk.
Er zullen best problemen komen, maar...
we zijn in veilige handen.
De toekomst zal precies zo zijn als je altijd hebt gewild.
Beter nog.
Dat is heel mooi. U hebt veel talent.
Dank je.
Is het een bank?
Wat dan?
Een plek waar alle nazi's op een dag zullen wonen.
Een plek om na te denken.
Een wijkplaats.
Nadenken?
Over dit allemaal bedoelt u?
Een plek om na te gaan waarom dit allemaal gebeurd is.
Waarom jij hier zit en niet ergens een gezin sticht.
Ik wilde vechten voor m'n land.
De Führer dienen in de strijd tegen de vijand.
Maar m'n vader...
wilde voorkomen dat ik zou sneuvelen...
en overtuigde me hiernaartoe te gaan.
Hiernaartoe, naar deze...
verschrikking.
Ik had niet gedacht dat ik me ooit zou afvragen waarom ik dit uniform draag.
Maar nu wel.
Vraag jij je dan niet af waarom je hier zit?
Waarom ik hier zit? Omdat ik een Jood ben.
Omdat de Joden de wereld beheersten.
We parasiteerden op de Duitsers. We stalen hun geld, hun juwelen.
Dat zal allemaal dan wel waar zijn, anders was dit allemaal onwettig.
Elke Jood ombrengen.
Mannen, vrouwen en kinderen.
Ze zijn nergens schuldig aan, behalve aan hun religie.
Omdat ze anders zijn.
Dat ik anders denk, is één ding.
Maar om de oplossing waar m'n land in gelooft te saboteren, is verraad.
Daar staat de doodstraf op.
Alsjeblieft, begrijp me niet verkeerd.
Ik geef om jou en je toekomst en om mijn toekomst.
Ik weet niet hoe het anders moet.
Dit is niet makkelijk voor me.
Niet makkelijk voor u?
Ik ben alles kwijt.
Ik weet niet eens of m'n man, Samuel, nog leeft of dood is.
Ik ga slapen met een gebroken hart.
En ik word ook wakker met een gebroken hart.
Ziet u dit?
Hier eet ik uit...
ik was me erin en ik gebruik het als toilet.
Dus het spijt me...
maar ik zie niet in waarom u het moeilijk heeft.
Uw vader had gelijk.
Hij wilde u beschermen.
Maar ooit moet u verantwoordelijkheid nemen voor uw eigen acties.
Waarom?
U krijgt te eten en u krijgt water.
Op u richt niemand een wapen.
Uw leven en uw mentale toestand worden niet bedreigd.
U loopt geen risico om te sterven.
Weet je wat dit is? - Nee.
Cyaankali.
Vanavond nam ik die pil bijna, dus de dood is dichter bij me dan je denkt.
Ik heb liever een wapen op me gericht dan wat ik nu voel.
Jullie hebben al onze bezittingen. Jullie beslissen over onze levens.
Jullie hebben alles.
Wij hebben niets, maar daarom willen we nog niet dood.
Dat recht hebt u niet.
Niemand van jullie mag beslissen over jullie eigen levens.
Om te overleven, moeten we doorvechten.
En u ook.
Waarom zegt u dat tegen een SS'er?
Jullie willen toch zeker wel dat we doodgaan...
op een vreselijke manier?
Dat is nou het verschil tussen u en mij.
Als ik zou willen dat u ongelooflijk veel pijn zou lijden...
zou ik zijn als u.
Als de SS zelf.
Ik haal geen voldoening uit het lijden van mensen die ik niet ken.
Ik wil gewoon m'n leven kunnen leven.
De groene velden weer zien.
Lucht inademen die niet doortrokken is van duizend schreeuwende zielen.
U moet overleven...
zodat uw leven lang bijblijft, welke keuzes u gemaakt hebt.
Het spijt me, ik wilde niet...
Het spijt mij ook.
Ik ben niet zoals de anderen.
Ik ben een architect en ik wil gebouwen ontwerpen, geen...
geen sanitaire voorziening. - Sanitaire voorziening?
Moet ik dat soms geloven? Dan gelooft u het zelf vast ook.
Gaskamers, martelkamers, een schietbaan.
We weten allebei wat we hier bouwen.
Heeft Duitsland zo weinig soldaten dat u hier moet zijn?
Ja, ik heb een keuze.
Maar ik wil m'n land dienen.
Ik weet niet beter.
Van jongs af aan ken ik alleen dit.
Ik weet niet meer wat goed is of niet.
Op een dag stap ik in die sanitaire voorziening.
Is dat goed?
U doet alsof u om me geeft. - Dat is ook zo.
Hoeveel Joden hebt u gedood?
Eerlijk zeggen.
Hoeveel?
Ik heb mensen gedood.
Ik ben soldaat, ik volg bevelen op.
Doe ik dat niet, word ik gedood. Ik moet bevelen opvolgen.
Maar denk niet dat het me niets kan schelen.
Bewijs het. - Wat moet ik bewijzen?
Dat u om me geeft.
Red een Jood.
Misschien niet van de SS, maar van de pijn. Kom.
Helena, wacht. Doe nou geen domme dingen.
Ze zullen je vermoorden.
Eentje maar. Red er een.
Kijk dan toch.
Hij kan niet gered worden. Hij is al zo goed als dood.
Bent u liever dood of sterft u liever op deze manier?
Dit is een mens. Net als u met uw vaderland.
Ziet u uw mensen zo lijden?
Wij wel. Wij zien dit elke dag.
We worden gedwongen te helpen.
Elke dag. - Ik heb hier niet voor gekozen.
Je kunt beter weer aan het werk gaan.
Kijk.
Weet je, pas kwam er een naar me toe en zei:
"Waarom wij?"
"Waarom doen jullie ons dit aan? Ons vermoorden en martelen."
En wat zei je toen?
Niks. Ik schoot hem door het hoofd.
Hoeveel gouden tanden heb jij?
Niet één.
Ik ook niet.
Zij hebben van de Duitsers gestolen en de Duitsers pakken terug...
wat hen toebehoort. Het is een eenvoudige rekensom.
Allemaal uit de aard van selectie.
Wees voorzichtig.
Ze kunnen bijten.
Waar is die man?
De vastgebonden Jood?
Ik heb hem verlost van de kwelling.
Z'n leven kon ik niet redden.
Verlost... Zo zou ik het niet willen noemen.
Maar hij is hier tenminste weg.
Ik wou dat ik echt iemands leven kon redden.
Maar dat is onmogelijk. Dat weet je.
Er zijn meer dan 100 Joden in de gaskamers en crematoria.
Dat is het Sonderkommando dat slechts vier SS'ers helpt bij de executies.
Er zouden veel meer mensen zijn dan ik kan redden.
Zo klinkt het alsof het Sonderkommando de SS daadwerkelijk wil helpen.
Ze worden gedwongen hun eigen mensen te vermoorden.
Gedwongen om te slepen, te verbranden en te begraven.
Soms moeten ze dat zelfs doen bij hun eigen familie.
Gewoon, om te kunnen overleven...
in de hoop dat ze gespaard of bevrijd zullen worden.
Het is een puinhoop.
Misschien kunt u ze niet redden, maar wel beschermen.
Geloof het of niet, maar dat probeer ik al.
Ik heb jou uitgekozen van de lijst om in de werkploeg te plaatsen.
Want?
Ik voelde iets in m'n ziel toen ik je zag.
Iets wat m'n agressie in toom hield.
De agressie die m'n land van me wil zien en waarvoor ik als SS'er opgeleid ben.
De opleiding had emoties als deze moeten wegnemen.
Iets vanbinnen zei me hoe verkeerd dit allemaal is.
Jarenlang heb ik met m'n vader gesproken. Ik was het met Hitler eens.
M'n vader is een goede man, maar hij dient de Führer nog steeds.
Ik heb goedheid gezien in uw ogen. Dat heb ik nog nooit gezien bij een SS'er.
Een halfjaar geleden zat ik in het getto.
Weggeplukt uit m'n fijne leven als vrije Joodse vrouw.
We zaten opgesloten binnen de gettomuren.
De evacuatie overleefden we, maar de armoede...
M'n man Samuel zorgde voor me. Elke dag hield hij van me.
De omstandigheden waren vreselijk.
Ons eerste kindje...
Ik wist niet dat je kinderen had. - Die heb ik ook niet.
Maar...
Hoe kan dat? Is het van een SS'er?
Toen ik hier net aankwam, zag je er nauwelijks iets van.
Zelfs naakt zag je bijna niks.
Sindsdien houd ik het verborgen.
Zelf word ik dunner, maar m'n buik wordt groter.
Niemand wist ervan...
en nu vertel ik het een SS'er.
Maar zonder hulp kan ik het niet lang verborgen houden.
Helpt u me?
Helpt u ons?
Binnen enkele maanden moet ik dit gebouw neerzetten...
maar dan ben je al bevallen.
Dit leven moet een kans krijgen. Laten we dat tenminste proberen.
De oorlog is dan wellicht voorbij.
Hoe vordert het?
Het tempo moet omhoog. - Commandant, ik...
Met alle respect, ik heb meer mensen nodig.
Mensen die hier nog maar kort zijn. - Dat heb ik je al gezegd.
Je wil dat ik voor sterkere mensen zorg.
Mag ik de lijst met gevangenen bekijken?
Ik heb je gezegd dat je zo veel mensen kunt gebruiken als je nodig hebt.
Wie je maar wil.
Maar geen vrouwen meer.
Kom hier.
Deze hebben we nodig.
Ze houdt die smerige Joodse varkens bezig.
Een tactiek die iedereen kent en waardeert.
Ze mag niet alleen hier blijven bij de mannen.
Ze zullen zich vermenigvuldigen.
Ze mag hier blijven, maar dan onder jouw toezicht.
Er wordt niet geneukt. Begrepen?
Ik weet hoe ze tekeergaan.
De één na de ander.
Ongedierte.
Smerig ongedierte.
Nog meer van die ratten hebben we helemaal niet nodig.
Goed zo.
Dat deed u erg overtuigend.
Volgens mij geloofde hij u.
Ik geloofde u zelfs.
Hoe heet je man voluit?
U zult wel trots zijn.
Douches zonder vers water en een luik zonder frisse lucht.
Waarom ben ik hier? - Dat hebben we al besproken.
Dit zijn mijn mensen. - Er is bezoek voor je.
M'n Helena.
Hoe heb je dit weten te verbergen?
Als ze het wisten, zou je dood zijn.
Hans zegt dat hij voor je zorgt.
We hebben weinig tijd.
Er is iets wat je moet weten. - Wat dan?
Blok 14B.
Blok 14B gaat morgen naar de gaskamer. Dat staat al in het logboek.
Ik kan proberen te regelen dat hij hier nodig is, maar dat is te verdacht.
Je mag niet doodgaan.
In Blok 14B zitten mannen die weigeren bij het Sonderkommando te gaan.
Waarom heb je geweigerd?
Ik kan ze niet helpen bij het vermoorden van m'n eigen volk.
Hij heeft geluk gehad. - Geluk?
Geluk dat hij in deze hel zit?
Normaal zouden ze hem ophangen of doodschieten.
Hij leeft nog omdat heel veel mannen hebben geweigerd.
Zeven van hen zijn gedood.
Toen besloten ze dat de gaskamer het snelst en gemakkelijkst was.
Dit mag niet.
Je mag niet sterven.
Ik hou van je.
Ik zal voor hen beiden zorgen.
Je moet terug naar je blok, anders merken ze dat je weg bent.
Ik geef jullie nog even, maar alsjeblieft...
maak het niet te lang.
Ik hou al van je vanaf het moment dat ik je zag.
Samuel, je bent m'n hart en m'n ziel.
Tot m'n laatste snik, Helena.
Tot m'n laatste snik.
Wat zouden ze nu denken?
Vooruit.
Je bent bijna zover.
Als je vliezen breken, roep me dan.
Alles komt goed.
Ik zorg voor schone lakens en water.
Hoe voed ik de baby?
Geef het de borst.
Ik zorg voor rodebietensap. Je moet op krachten blijven.
Dit kind zal voor z'n leven vechten. Dat weet ik zeker.
Probeer wat te rusten.
Over tien dagen is het volledig operationeel?
Je Joden hebben prima werk geleverd.
Dan moeten ze ook maar de eersten zijn om het uit te proberen.
Ze zouden het niet anders willen.
Opstaan.
Wat is er zo grappig? - Ze is afgeranseld.
Vegen, Jood.
Uitstekend werk.
De Führer zal trots op u zijn.
Het spijt me.
Ga liggen.
Ik ben zo terug.
Probeer alsjeblieft stil te blijven. Ik ga hulp halen.
Schiet op.
Samuel zou bij me moeten zijn.
Helena, stil.
Je hebt een prachtige zoon.
Samuel.
Je vader zou meer van je houden dan je ooit zou kunnen weten.
Ik moet gaan.
Geef het kind voeding. Je weet vanzelf wanneer.
Kunt u blijven?
Ik moet gaan.
Hou hem zo stil mogelijk.
Wat is dit?
Vader, ik kan deze mensen niet doden zonder wroeging.
Zoon, ik begrijp je.
Maar dit?
De baby heeft warmte nodig.
Kom.
Dank u, vader.
Ik heb je dit nooit gegund.
Waarom zit ik hier? - Je had talent als architect...
niet als moordenaar.
Je was niet op andere gedachten te brengen.
De Hitlerjugend was je leven.
Ik kon je niet naar het front laten vertrekken...
als een schaakstuk op een bord, maar je was geobsedeerd.
De rest was bijzaak.
Dit heb ik nooit gewild.
Hitler en het vaderland dienen is m'n plicht.
Maar jij kunt zo veel meer.
Je architectuur. Je bent een jongen met veel talent.
M'n carrière komt na de oorlog wel.
Eerst heeft m'n land me nodig als SS-officier. Dat begrijpt u toch wel?
Ik zie alleen maar boosheid en de manipulatie van mensen.
Een man die gebruikmaakt van angst, onwetendheid en haat.
Maar u hebt uzelf ook risico's gelopen. - Maar jij moet dat niet doen.
Luister.
Ik kan je een plaats bezorgen waar ik gestationeerd ben.
Dan dien je nog steeds het vaderland.
Het zou mooi zijn om met u te werken, vader.
Ik zal het regelen, maar het zou verstandig zijn...
om onze relatie te verzwijgen.
Het feit dat je m'n zoon bent, kan problemen opleveren voor ons beiden.
Dan kan ik je moeilijk beschermen.
Ik hoef geen bescherming, vader. - Jawel.
Doe rustig aan. De vis raakt vanzelf uitgeput.
Soms moet je geduldig zijn in het leven...
en wachten op wat je wil.
Je moet iets langer wachten. - Ik probeer het nog een keertje.
We moeten vlugger te werk gaan.
We starten het nieuwe crematorium en de gaskamer op.
Er mag enkel bewijs achterblijven.
Hans moet het voorrecht krijgen het resultaat van z'n goede werk te zien.
We kunnen er per uur honderden vergassen als de lijken eenmaal verwijderd zijn.
Als dat lukt...
kunnen we het bewijs en het kamp binnen zes weken opruimen.
Er komen volle treinen aan. We moeten er zo veel mogelijk doden...
anders is dit allemaal tijdverspilling geweest.
We hebben geen zes weken.
Ik ben het, idioot.
Commandant. - Hans, waar zat je toch?
Wat laatste controles in de gaskamer. - Dit is speciaal voor jou bezorgd.
Commandant?
Je hebt met je werk het privilege verdiend om het gas toe te dienen.
We moeten dit kamp heel snel ontruimen.
Dit doe ik gewoon voor de grap als ik langs de Joden loop.
Varkentje, varkentje
laat me binnen
Dat is een grapje.
Laat ze niet vallen.
We hebben elk kristal nodig.
GIFGAS
Wat is dit?
Ik ben het, Franz. Doe open.
De Russen rukken steeds verder op. Hans beveelt meer dodenmarsen.
Wat is dit?
Zyklon B.
Gas?
Het is zover.
Hans, wat gaat er met m'n zoon gebeuren?
We kunnen hem verstoppen?
Hoelang?
Hoelang voor ze hem naar buiten slepen en verdrinken...
of door de honden laten verscheuren? - We kunnen jullie allebei beschermen.
Dan blijven jullie bij elkaar.
Dat lukt wel.
Wat een onschuld en licht in deze duisternis.
Waarom heb jij het gas?
Waarom?
En als u z'n vader bent, waarom helpt u hem dan niet?
Ik kan niets doen.
De Russen komen eraan en Hitlers eisen worden steeds grilliger.
Helena, ze zullen iedereen vermoorden.
Gevangenen en iedereen die in hun weg staat.
Er is geen ontsnappen mogelijk.
Waarom heb jij het gas? - Hij kan niets doen, Helena.
Waarom?
Ik moet de beul zijn.
Het spijt me.
Je hebt me willen helpen.
Daarvoor ben ik je dankbaar.
Met m'n zoon zal ik de duisternis binnenstappen.
Hij kwam met mij het leven binnen...
en met mij stapt hij er weer uit.
Doe iets voor me.
Wat dan? - Cyaankali.
Geef je cyaankali aan mij.
Niet voor mezelf, maar voor jou.
Je moet blijven leven.
Je mag dit niet vergeten.
Deze muren, deze verschrikking...
en de keuzes die je gemaakt hebt.
Het was ons noodlot.
We hebben al het mogelijke gedaan.
Je vader zou meer van je houden dan je ooit zult weten.
BEVRIJDINGSDAG, 27 JANUARl 1945
De dag die we vreesden. - Deze verschrikking kon niet doorgaan.
Slechts één ding spijt me.
We hebben de klus niet afgemaakt.
Ze zullen ons ophangen.
Dat klopt.
Wat doe je?
Soms moet je geduldig zijn...
en wachten op wat je wil.
Dezelfde ogen, dezelfde neuzen, de vorm van hun hoofden.
Ze parasiteren op het vaderland.
Ik wil gewoon m'n leven kunnen leven.
De groene velden weer zien.
Je vader zou meer van je houden dan je ooit zou kunnen weten.
Hier eet ik uit...
ik was me erin en ik gebruik het als toilet.
Dus het spijt me...
maar ik zie niet in waarom u het moeilijk heeft.
Ik maak me zorgen om hoe ik me nu voel.
Ik ben gelukkig met m'n leven.
Ik ben bang dat dat anders wordt.
Dat er een einde aan komt.
Een ontsmettingsruimte...
om de gedetineerden te ontdoen van luizen en ziektes.
Prachtig. U hebt veel talent.
U moet overleven...
zodat uw leven lang bijblijft, welke keuzes u gemaakt hebt.
Sanitaire voorziening?
Moet ik dat soms geloven? Dan gelooft u het zelf vast ook.
Gaskamers, martelkamers, een schietbaan.
We weten allebei wat we hier bouwen.
Waarom?
Ik moet de beul zijn.
Voor jou.
Je moet blijven leven.
Je mag deze muren niet vergeten.
Deze verschrikking.
De keuzes die je gemaakt hebt.
Schiet haar dood.
Schiet haar dood of ik hang je op.
Schiet haar dood.
Je had talent als architect, niet als moordenaar.
Je was niet op andere gedachten te brengen.
De Hitlerjugend was je leven.
Is het een bank?
Wat dan?
Een plek waar alle nazi's op een dag zullen wonen.
Een plek om na te denken.
Een wijkplaats.
Nadenken? Over dit allemaal bedoelt u?
Een plek om na te gaan waarom dit allemaal gebeurd is.
WIE HET VERLEDEN NIET KENT, ZAL HET ZEKER HERHALEN.